خنوخ و قانون

آفرینش ادبی واکنش توماس مان بود به سلطۀ فاشیسم بر وطنش آلمان. برای همین در سال‎های وحشت این کج‎‎‎‎فهمی خونین در دو داستان این دفتر به جست‎‎وجوی سرچشمه‎های انسان‎دوستی تا خاستگاهِ دورِ اسطوره می‎‎رود و می‎کوشد با نام رمز قانون ادبیات را از چنگال فاشیسم بیرون بیاورد.
توماس مان در روزهای نگارشِ این دو قصۀ توراتی تاکید کرده است: هنر آخرین پدیده‎ای است که دربارۀ تاثیرش بر سرنوشت بشر خیال باطل به خود راه بدهد. این نافیِ زشتی هرگز نتوانسته است بر پیروزی پلیدی مانعی بنشاند یا در جست‎وجوی مفهومی انسانی از کج‎فهمی خونین جلوگیری کند. هنر قدرت نیست، بلکه تسلاست. اما این بازی عمیقاً جدی و این نمونۀ والای تلاش در راه تکامل را مشایع راه بشریت کرده‎اند، مشایع راه او از آغاز. و بشریت هرگز نمی‎تواند نگاه به‎‎‎‎گناه‎آلوده‎اش را یکسر از پاکی آن بربگیرد.