خورد و خوراک دیکتاتورها

این کتاب‌‌‌ها فلسفه را ساده نمی‌‌‌کنند بلکه از ابهّتِ هراس‌‌‌آورِ فلسفه می‌‌‌کاهند. خواننده ممکن است خواندنِ این کتاب‌‌‌ها را به امید یافتنِ پاسخ‌‌‌های روشن آغاز کند: پاسخی برای مسئله‌‌‌ی تنهایی‌‌‌اش، چراییِ مرگ، منشأ ملال و دل‌‌‌زدگی… اما انتظار اینکه کتابی یا کسی در چند صفحه یا فلان تعداد نکته به ما بگوید چطور زندگی کنیم و چگونه خوشبخت شویم، در واقع یک‌‌‌جور انکارِ مسئولیت شخصیِ انسان است. پاسخی قطعی و ابدی که مناسب حال همه کس باشد وجود ندارد. کتاب‌‌‌هایی که چنین مدعاهایی دارند قطعاً فریبکارند. کتاب‌‌‌های این مجموعه نسخه نمی‌‌‌پیچند و سیاهه‌‌‌ای از اعمال نیک و بد پیش روی شما نمی‌‌‌گذارند؛ بلکه می‌‌‌خواهند به فهم بهتر زندگی و پرسش‌‌‌ها و تجربه‌‌‌هایمان کمک کنند؛ چراغی بیفروزند تا در این اتاق تاریکِ زندگی و در لحظاتِ دشوار، درکمان از پرسش‌‌‌های بی‌‌‌پایان انسانی روشن‌‌‌تر شود، بدانیم فیلسوفان و حکیمانِ جهان به این پرسش‌‌‌ها چطور فکر کرده‌‌‌اند؛ تا با فهمِ دقیق‌‌‌تر و دیدی بارزتر بتوانیم در زندگی‌‌‌مان تصمیم بگیریم، مسئولیت تصمیم‌‌‌مان را شجاعانه بر عهده بگیریم و با عواقب تصمیم‌‌‌هایمان آگاهانه روبرو شویم.
با خودم فکر کردم کسانی که در لحظات مهم تاریخ آشپزی کرده‎اند ممکن است چه چیزی برای گفتن داشته باشند. وقتی اوضاع جهان بحرانی و شکننده بود چه‎چیزی در قابلمه‎ها قُل قُل می‎کرد؟ صدام حسین بعد از اینکه دستور داد ده‎ها هزار کُرد را با حمله‎ی شیمیایی قتل‎عام کنند چه خوراکی خورد؟ دلش آشوب نمی‎شد؟ وقتی دو میلیون نفر از مردم کامبوج از گرسنگی می‎مردند، پل پوت چه غذایی می‎خورد؟ وقتی فیدل کاسترو جهان را به آستانه‎ی جنگ هسته‌‎ای می‎برد چه خوراکی خورد؟ در این کتاب تاریخ قرن بیستم را از دریچه‎ی آشپزخانه دید زدم. یاد گرفتم چطور می‎شود در مواقع دشوار دوام آورد، و چطور می‎شود به یک دیوانه غذا داد.