دائو د جینگ

لائوتسه (به معنای حکیم سال خورده)، معروف به استاد کهن یا پیراستاد بوده است. او که احتمال زیاد اولین فیلسوف مشهور چینی بوده، آیین دائو را پایه‎گذاری کرد. فلسفۀ دائوئیسم آیینی آزادی‎خواه و بر پایۀ رفتار نیک است که تشریفات و رسوم مذهبی را بیهوده می‎داند.
دائو دِ جینگ در سال 400پیش از میلاد مسیح به رشتۀ تحریر درآمد. این کتاب اسرارآمیز و شاعرانه را می‎توان روح عرفانی و معنوی آیین دائوئیسم، یکی از سه مذهب بزرگ چین باستان، تلقی کرد. دائورا اغلب «راه» یا «مسیر» ترجمه می‎کنند، اما معنای عمیق‎تر آن را می‎توان یک نیروی زندگی در جهانی در نظر گرفت که در پیرامون و درون همه‎چیز جریان دارد. کتاب حاضر به ما می‎‎آموزد که خوشبختی را می‎‎‎توان در یکی شدن با این نیرو پیدا کرد؛ اتحادی که ما را قادر می‎‎‎سازد در هماهنگی، تعادل و آرامش زندگی کنیم و ارزش‎‎هایی اخلاقی همچون فروتنی، میانه‎روی و مهربانی را در وجود خود بپرورانیم.