داستان سیاوش

داستان سیاوش یکی از زیباترین و غمناک‎ترین داستان‏های شاهنامه است. فردوسی شخصیت سیاوش را بی هیچ عیبی توصیف می‎کند؛ زیباروی، مهربان، پهلوان، رادمرد، بخشنده، دوراندیش، بی‎وفایی و عهدشکنی در مرامش جایی ندارد، حتی اگر سبب رنج او شود.
وقتی نامادری‎اش، سودابه، عاشقش می‎شود و برایش دام می‎گذارد، برای اثبات بی‎گناهی‎اش از کوه آتش به سلامت می‎گذرد و وقتی کاووس شاه از او می‌خواهد ببخشایدش. اما هنگامی که کاووس شاه از او می‎خواهد پیمان شکنی کند، به ناچار ایران را ترک می‎کند و به توران زمین می‎رود. افراسیاب به او مهر می‎ورزد و دخترش، فرنگیس، و سرزمینی را به او می‎دهد. این بار هم سیاوش گرفتار توطئه و حسادت می‎شود و گرسیوز، برادر افراسیاب، که احساس خطر کرده از او نزد شاه توران بدگویی می‎کند تا سرانجام عاقبتی شوم برای سیاوش رقم می‎خورد.

فردوسی بزرگ‎ترین حماسه‎سرای ایران است و سروده‎اش، شاهنامه، بخش مهم هویت فرهنگی ایرانیان. برای اینکه عظمت کار فردوسی را بدانیم باید به دوران او نگاهی بیندازیم. در زمانی که فرهیختگان ایرانی به زبان عربی می‎‎نگاشتند و عربی‎دانی سبب تفاخر اهل علم و ادب بود، فردوسی شاهنامه را به زبان فارسی سرود.
شاهنامه براساس داستان‎هایی باستانی سروده شده، اما فردوسی داستان‎ها را گسترش داده و با افزون دیدگاه‎های خود اثری تازه آفریده که زبانی ساده دارد. خواننده در کشاکش داستان‎های شاهنامه با پهلوانان زندگی می‎کند؛ با پیروزی‎شان احساس پیروزی می‎کند و در اندوه و شادی با آن‎ها همراه می‎شود.