داستان ملال انگیز

آخرین ماه‌‏های زندگی‏‌ام، که به انتظار مرگ می‏‌گذرد، به‌‏نظرم بسیار طولانی‌‏تر از تمام عمرم می‏‌رسد. قبلاً هیچ‏‌گاه نمی‏‌توانستم مثل حالا با گذشت آهسته‌‏ی زمان کنار بیایم. پیش از این وقتی انتظار قطار را می‏‌کشیدم یا سر جلسه‏‌ی امتحان بودم، یک‏‌ربع ساعت برایم در حکم ابدیت بود، ولی حالا می‌‏توانم تمام شب بی‏‌حرکت روی تخت دراز بکشم و با بی‏‌اعتنایی کامل به این فکر کنم که فردا هم شبی به همین درازی و بی‏‌فروغی خواهم داشت و پس‏‌فردا هم…