در

تمام خواب‎‌هایم تکرار یک خواب واحدند، با تک تک جزئیاتش، رؤیایی که دوباره به سراغم می‌‎آید.
در این کابوسِ همیشه یک شکل، من پای پله‎‌ها، در دالان ورودی، رو به چهارچوب فولادی و شیشۀ نشکن درِ بیرونی ایستاده‌ام و تقلا می‌‎کنم قفل در را باز کنم. آمبولانسی بیرون توی خیابان ایستاده. هیکل‌‎‎های امدادگرها را مات و درخشنده از آن‎‌طرفِ شیشه می‎‌بینم که کج‎‌ومعوج به‎‌نظر می‌‎رسند و صورت‌‎های آماسیده‌‎شان مثل قمرهای نورانی است. کلید می‌‎چرخد، ولی تلاشم بیهوده است: نمی‌‎توانم در را باز کنم.
جمله‎‌ها و ایماژهای سابو به‎‌طرز غیرمنتظره‌‎ای به خاطرم می‌آیند و شور و احساسی قوی برمی‌انگیزند. این اثر فهم من از زندگیِ خودم را تغییر داد. رمان «در» که اثری است حاوی صداقتی سفت‌‎وسخت و ظرافتی موی‌‎بینانه، داستانی است که در آن، در ظاهر امر، اتفاق چندانی نمی‎‌افتد.
کِلِرمِسود، نیویورک‎تایمز، بوک‎ریویو