در سایه اکثریت های خاموش

همچنان که فوکو را فراموش کن چالش بازی‎گوشانه‎یی با مفاهیم قدرت و میل جنسی بود، در سایه‎ی اکثریت‏‎های خاموش نیز بازی بزرگ دیگری با گران‎مایه‎ترین مفاهیم اندیشه‏‎ی انتقادی ما است: امر اجتماعی، امر سیاسی، اطلاعات، ارتباطات، رسانه‎ها، و معناها. این جستار و مکمل آن («…یا، پایان امر اجتماعی»)، در کنار دو جستار دیگری که برای تکمیل این منظومه برگزیده شده‎اند («فروپاشی معنا در رسانه‎ها» و «توده‎ها: فروپاشی امر اجتماعی در رسانه‎ها»، در پرتو پاره‎هایی از دیگر متن مهم بودریار، مبادله‎ی نمادین و مرگ) آشوب طنزآمیز و تکان‎دهنده‎یی را تشکیل می‌دهند که کم‎تر شباهتی به سامان فکری و فلسفی امروز دارد. در این چشم‎انداز، آیا ستیز سخت این پسامدرنیست با پساساختارگراییِ پیشتاز کنونی، که بدنامی و نام‎آوری او را به بار آورده، برای برجسته ساختن این بازی بسنده نیست؟