رنگ شرم، سرخ است؛ رنگ خشم و عصیان. در تجربهی حس شرم، سرخی حاصل خشم به خود و در پی آن، تمایل به عصیان علیه خود است؛ خود چه به مثابهی یک فرد، و چه یک گروه، یا سازمان، یا طبقه و یا یک ملت. از ھمین رو چه كمیاب مینماید این سرخی! آن ھم برای ما ایرانیان كه چه بسیار از نگریستن به خود و نقد خود گریزانیم و بنابراین چه اندک سرخ میشویم.






نظرات کاربران
فاقد نظر کاربران