من اطمينان دارم كه ما داريم به لحظهای نزديک میشويم كه در آن، نه فقط موضوع بقای تمدنمان، بلكه مسئلهی خود حيات، برای كل بشريت زير سؤال میرود. ما يگانه موجودات زندهای هستيم كه از قدرت تفكر انتزاعی برخورداريم و بیترديد در لحظات بحرانی، قدرت انديشهی بشر توان يافتن راه حلهای مثبت ارزشمند را دارد. متأسفانه، در لحظات سرنوشتسازی از اين دست، هميشه صدای تفكر پيروز نمیشود. نمیدانم تأملاتام خوشبينانه به نظر خواهد آمد يا نه، اما به موضوع ِ رفتن به دنبال اميد هم خواهم پرداخت.
(از پيشگفتار نويسنده)
(از پيشگفتار نويسنده)
نظرات کاربران
فاقد نظر کاربران