دلبند عزیزترینم

کتاب‌های سبک نامه‌‎نگاری بخش مهمی از گنجینه‌ی ادبیات جهان هستند که علاوه بر زیبایی ادبی و شکوه زبانی، اسناد و مدارکی معتبر از روزگار و شیوه‌ی مردم زمانه‌شان را هم به دست می‎‌دهند. زیرمتن یک نامه‌ی عاشقانه، خبر از احوال اجتماعی می‎‌دهد؛ و در زیرمتن یک نامه‎‌ی علمی هم حتماً معانی تاریخی پنهان است. به خصوص برای مخاطبان امروزی که به مدد اینترنت و شبکه‎‌های اجتماعی در کسری از ثانیه با هر نقطه از جهان مرتبط می‌‎شوند و فیلم و تصویر دلبندشان را می‌بینند، دیگر شاید افسانه باشد که روزگاری تنها راه ارتباط عشاق نامه‌‎های دست‌نویسی بوده که روزها و گاه ماه‌ها در راه بودند تا به مقصد برسند. داستان چنین نامه‌‎هایی وقتی شیرین‌تر می‌شود که یک سوی ماجرا آنتوان چخوف باشد و سوی دیگر همسرش اولگا کنیپر. چخوف، داستان‌‎نویس و نمایشنامه‌‎نویس برجسته‎‌ی روس حق بزرگی بر گردن ادبیات نمایشی جهان دارد. در آثار او دید نقادانه و داوری‌‎های بی‌رحمانه‌اش نسبت به مناسبات اشتباه فردی و اجتماعی، با بیانی طناز و شیرین همراه می‌‎شود. کتاب حاضر هم همین ویژگی‌ها را دارد، هم ناداستان است و هم داستان عشق و هم کتاب تاریخ.
کنیپر/15 ژانویه/«مسکو»
دیشب تا پاسی نتوانستم بخوابم. گریه کردم. افکار سیاه زیادی از مغزم می‌گذشت. من خجالت می‎‌کشم خود را زن تو بنامم. چه زنی؟ تو تنهایی و غمگین. می‌دانم دوست نداری از آن صحبت کنی اما من نمی‌توانم همه چیز را فروبخورم و چیزی نگویم. من نیاز دارم با تو صحبت کنم. می‌‎خواهم هرچه در دل دارم بگویم حتی اگر گاهی مهملات باشد. من پس از این کار احساس آرامش می‌کنم. درک می‌کنی؟ تو کاملاً با من تفاوت داری. تو هرگز صحبت نمی‎‌کنی، تو اصلاً ذره‌‎ای هم از آن‌چه در سرت می‌گذرد بروز نمی‌دهی.