رودین

همیشه هم اشک‎‌ها مایه‌‎ی خیر نمی‌‎شوند. آن‎‌ها وقتی شفابخش و سرورانگیزند که قبل از فرو ریختن مدت زیادی در سینه بجوشند و سپس فرو ریزند. اول بسیار شدیدند، ولی رفته‌ رفته آرام‌‎تر و شیرین‌‎تر می‌‎شوند و خستگی گنگ و ملال‌‎آور ما را می‌‎زدایند… ولی هستند اشک‎‌هایی که سردند، اشک‌‎هایی که با خسّت فرو می‌‎ریزند و قطره قطره مثل بار گرانی بی‎‌حرکت بر قلب سنگینی می‎‌کنند و از دل بیرون می‌‎تراوند، بی‎‌آن‎که نشاطی ببخشند یا تسکین بدهند. این‎‌ها اشک‎‌های نیازند…