زیستن در روزگار سخت

ماندن با احساس تزلزل – یعنی ادامه دادن با قلب شکسته، با شکم گرسنه با احساس درماندگی و میل به انتقام – مسیر بیداری حقیقی است رها نکردن آن، بلاتکلیفی، یادگرفتن قلق ریلکس بودن در میان آشوب و یادگیری، نترسیدن مسیر معنوی است. سالک مبارز بودن یعنی پیدا کردن قلقِ به دام انداختن خود؛ به دام انداختن مهربانانه و مشفقانه‎ی خود. ما هزاران بار خود را با ناخشنودی تلخی و انزجار حق به جانب به دام می‎اندازیم و خشک و سخت می‎شویم ما به هر طریقی خشک و سخت می‎شویم حتی با حس تسکین یا الهام. هر روز می‎توانیم به خشونت در جهان فکر کنیم در سراسر جهان، همه مدام دشمن را هدف حمله قرار می‎دهند و مدام درد تشدید می‎شود. هر روز می‎توانیم در این‎باره بیاندیشیم و از خود بپرسیم: «آیا می‎خواهم به خشونت موجود در جهان بیافزایم؟ هر روز، در لحظه‎ای که اوضاع وخیم می‎شود، می‎توانیم از خودمان بپرسیم: «آیا می‎خواهم صلح را تمرین کنم یا بجنگم؟