ساعت بی‌ عقربه

از بلندای آسمان که نگاه کنبد آدم‎ها کوچک دیده می‎شوند و حرکاتشان به عروسک‎های کوکی می‎ماند.
انگار در میان خیل بدبختی‌ها همچون ماشینی بی‎اختیار اینجاوآنجا می‎روند.
چشم‎هایشان را نمی‌بینید؛ و سرانجام تحمل این‎همه غیرممکن می‎شود.
کلیت زمین از آن بالا بی‌مقدارتر از نگاه کردن توی جفت چشم‎های یک انسان است. حتی اگر چشم‏های دشمنت باشد.
-از متن داستان-