سطل مهربانی

یک روز صبح «فیلیکس» از خواب بیدار شد و سطلی بالای سرش احساس کرد که با اتفاق‎های ناخوشایند روز، آب آن کم و کم‎تر می‎شد. فیلیکس فهمید که برای به دست آوردن شادی و داشتن سطلی پر از آب، باید با مهربانی کردن به دیگران سطل آن‎ها را پر کند. وقتی به خوشحال کردن دانش‎آموزان و معلمان مدرسه پرداخت، سطل آن‎ها پر از آب شد و پس از آن سطل خودش هم پر شد و در نتیجه آرامش و شادی بیشتری پیدا کرد. داستان فیلیکس و سطل‎های مهربانی به یادمان می‌آورد که دستیابی به شادی و سعادتمندی از راه قسمت کردن شادمانی میان مردم دنیا ممکن خواهد بود.