سوگ

چلبی، با بهره جستن از روان‎شناسی، علوم اجتماعی، ادبیات، و البته فلسفه، نشان می‎دهد ما برای فقدان کسانی سوگواری می‎کنیم که هویت‎هایمان را در گرو آنها نهاده‎ایم؛ حتی آنها که، مثل چهره‎های مشهور، از نزدیک نمی‎شناسیمشان ولی تحسینشان می‎کنیم. مرگ این افراد نه تنها ما را از تجاربی ارزشمند محروم می‎کند، بلکه سبب نابه‎سامانی تعهدها و ارزش‎هایمان نیز می‎شود. با این‎حال بهتر است از سوگ اجتناب نکنیم و به عنوان تجربه‎ای مهم در یک زندگی خوب و پرمعنا با آغوش باز پذیرایش باشیم. چلبی می‎گوید کلید فهم این پارادوکس آن است که سوگ، با فرصتی که برای شکل دادن به هویتی نو ایجاد می‎کند، مجالی منحصربه‎فرد برای شناخت خودمان به ما می‎دهد. بااینکه سوگ می‎تواند برآشوبنده و سرگرم‎کننده باشد، در عین حال گویای قابلیتی متمایز در انسان‎هاست، این قابلیت که وقتی روابطی که بهشان وابسته‎ایم تغییر شکل می‎دهند، به طرزی معقول خودمان را با این تغییرات وفق دهیم.
این کتاب دلنشین و تامل‎برانگیز با نثر شیوایش نمونه‎ای است هوشمندانه از فلسفه‎ی کاربردی. هم به درد مجادلات مهم در زمینه‎ی مسائل مربوط به درمان می‎خورد هم کتابی جالب و مفید برای درمان‎گرانی است که با افراد داغ‎دار سروکار دارند؛ و نیز برای فلاسفه‎ی حوزه‎ی احساسات و عواطف آدمی و صد البته برای همه‎ی ما آدم‎هایی که دیر یا زود ناگزیر باید از میان وادی طولانی، ظلمانی و پرپیچ و خم فقدان و گم‎گشتگی راهی به بیرون بجوییم.
دومینیک ویلکینسون، مجله‎ی فلسفه‎ی کاربردی
یکی از نقاط قوت کتاب چلبی طیف گسترده‎ی نویسنده‎هایی است که او در شرح سوگ از آنها بهره می‎جوید: از افشاگری‎های شخصی سی.اس.لوئیس و جون دیدیون گرفته تا داستان‎های تالستوی، کامو و شکسپیر… این کتاب بی‎تردید مشوق فلاسفه در پرداختن به پدیده‎ی اگزیستانسیالیستی سوگ خواهد بود. چلبی در این کتاب به گفت‎وگویی بس پرمعنا، موشکافانه و سرگرم‎کننده دعوتمان می‎کند.
برد دفورد، بازاندیشی فلسفه