سینما

آلن بدیو در سی متن مختلف که از اواخر دهه‎ی 1950 تا امروز را در بر می‎گیرند، از رابطه خویش با «هنر هفتم» نوشته است. این متون سیری فراخ‎دامن از سینمای هنری پنجاه سال اخیر در دسترس قرار می‎دهند، از فیلم‎سازان مدرنیته (مورنائو، برسون، اولیویرا، تاتی، گودار) تا شماری فیلم‎های معاصر امریکایی (ماتریکس، ماگنولیا، دنیای بی‎عیب و نقص)، در کنار چند تجربه‎ی نادر (گی دوبور، سینمای 68، فیلم‎های مبارز گروپ فودر و غیره) و مقاله‎های تحلیلی درباره‎ی مشخصه‎های فیلم کمدی فرانسوی، فیلمسازان «مدرنیته‎ی دوم» سینمای سوئیس به مثابه مظهر «بی‎طرفی سینمایی»، در باب «دیالکتیک حکایت»، فیلم به مثابه «ماشین فلسفی»، سینما به مثابه «مظهر دموکراسی» و بحث‎های موشکافانه درباره‎ی بسیاری فیلم‎ها و فیلم‎سازان برجسته‎ی دیگر، از جمله میزوگوچی، اوزو، روسلینی، ویسکونتی، هیچکاک، هاکس، آنتونی مان وعباس کیارستمی.