شاد بودن کافی نیست

زندگی مجموعه‎ای از فقدان‎هاست؛ این تقریباً تنها چیز حتمی در زندگی ماست. لحظه‎به‎لحظه و سال‎به‎سال خود سابقمان را پشت سر می‎گذاریم، خودی که دیگر نمی‎توانیم آن را برگردانیم. ما دوستان، اعضای خانواده، ارتباطات، شغل‎ها و گروه‎هایی را از دست می‎دهیم… دیدگاه‎ها، تجربه‎ها، اعتقادها و اشتیاق‎هایی را از دست می‎دهیم و در نهایت روزی هستی خود را.
اگر به لحظات سخت زندگی‎تان فکر کنید، متوجه می‎شوید برای خلاصی از آن لحظات سخت باید با رنج فقدان کنار می‎آمدید. باید روابط و پیگیری‎ها را از دست می‎دادید، باید معنایی را از دست می‎دادید تا قادر می‎شدید به معنایی والاتر و سالم‎تر دست یابید. با این نگاه تمام رشدها به گونه‎ای فقدان نیاز دارند و تمام فقدان‎ها موجب رشد می‎شوند. این دو باید با یکدیگر اتفاق بیفتند.
افراد به رشد با دیدگاهی شادی‎بخش و خوش‎بینانه نگاه می‎کنند، اما این‎طور نیست. تغییرات واقعی ترکیبی از احساسات به همراه دارند: ناراحتی در مورد چیزی که پشت سر گذاشته‎اید و خوشحالی در مورد چیزی که به دست آورده‎اید، ناراحتی‎ای سطحی همراه با خوشحالی‎ای ساده.