شارل بودلر

می‎ستایم تو را آن‎گونه که آسمان شب را،
ای اشکدان، ای همیشه خاموش،
و بیشتر دوستت می‎دارم، ای زیبای من،
آن‎گاه که بیشتر می‎گریزی از من،
و آن گاه که تو، ای آذین شی‎هایم،
گویی می‎افزایی شگفت آسا بر فرسنگ‎ها فاصله
میان دست‎هایم تا پهنه‎های آسمان.

— می‎ستایم تورا…»، ص 132
اگر برای آشنا شدن با شعر فرانسه قرار باشد فقط یک شاعررا معرفی کنیم ، قاعدتاً آن یک شاعر همین بودلر است.هیچ نوع کلاف غامضی از جنس قراردادهای کلاسیک یا ابهام‎های سمبولیستی معنای بلافصل شعرهایش را از خواننده مدرن یا غیر فرانسوی پنهان نمی‎دارد. با این حال، شعر بودلر شعری است که با هربار باز خوانی مایه‎های غنی و تازه‎ای را به ذهن متبادر می‎کند و تاثیر نو بر احساس و دریافت ما می‎گذارد.گفته‎اند که شعر بودلر شبیه محوری است که شعر قرن نوزدهم اروپا بر پاشنه‎ی آن چرخیده است تا به آینده نظر کند.