غزاله علیزاده «شبهای تهران» را در نیمهی اول دهه ۶۰ تمام کرد. قبل از نوشتن «خانه ادریسیها»، اما فقط فصل آخرش، بعد از بازنویسی، به نام «جزیره» در مجموعه داستان «چهارراه» در سال ۱۳۷۳ منتشر شد.
عادت او بود که روی تخت، زیر پتو یا شمد، به مناسبت فصل، دراز میکشید و چشمهایش را با شال سیاهش میپوشاند و داستانهایش را تقریر میکرد. از قدیم این شیوهی داستانسرایی او بود.
«شبهای تهران» از روی همین دستنوشتهی منشیها که گاه به علت تندنویسی، کلمهیی، جملهیی ناخوانا میافتاد به زحمت و با شکیبایی خوانده شد و رونویسی و سرانجام به زیور طبع آراسته شد…






نظرات کاربران
فاقد نظر کاربران