شهر معمولی

بعضی‎ها کارت بیس‎بال جمع می‎کنند. یا خارپشت، یا پرز توی ناف. ولی فلیسیتی جونیپر پیکل فرق می‎کند. او عاشق جمع کردن کلمه‎هاست؛ کلمه‎هایی که آدم‎ها بهشان فکر می‎کنند، یا کلمه‎هایی که به آن‎ها نیاز دارند. ولی با این که فلیسیتی همه جای کشور را گشته، یک کلمه هست که هیچ‎وقت آن را ندیده: خانه.
فلیسیتی از گشت‎وگذار خسته شده، ولی وقتی ون درب و داغان خانوادگی‎شان وارد شهر دره‎ی نیمه شب می‎شود، احساس می‎کند اوضاع دارد عوض می‎شود. او برای اولین‎بار در عمر یازده ساله‎اش، جایی را پیدا می‎کند که می‎تواند در آن خاطره‎های خوب بسازد… و شاید دوستی هم پیدا کند.
همه‎ی این‎ها به خاطر این است که دره‎ی نیمه‎شب قبلا شهری جادویی بوده، تا این که نفرینی جادو را از شهر فراری می‎دهد. البته این ماجرایی‎ست که مردم شهر تعریف می‎کنند.
فلیسیتی حس می‎کند هنوز کمی جادو توی دره‎ی نیمه‎شب وجود دارد. جادو هنوز ناپدید نشده؛ فقط مدتی طولانی‎ست که دارد قایم‎باشک بازی می‎کند. فلیسیتی باید کلمه‎های درست را پیدا کند تا جادو آزاد شود.