طریق بسمل شدن

همین‎ها، این‎ها، نمی‎بینی‎شان؟ تو نمی‎بینی؟ همه هستند، همه هستند. نمی‎بینی‎شان؟ کفن و قمقمه، نگاه کن! «تشنه‎ای، تو تشنه‎ای برادرم، بنوش آب! نگاه کن! چه رستخیز روشنی. کلاه‎خود و چکمه و یراق. یکی به آفتاب می‎دهد سلام، یکی به آب، یکی به آسمان نیاز می‎برد، یکی به خاک، یکان یکان بروز می‎کنند، از پناه خاک، از شگفت‎های دره‎ای هلاک، از حوالی و حدود تپه‎های تاک، تپه‎ها و تنگه‎های کهنه و عمیق، پوده و عتیق، از درون خاک، از مغاک‎ها، مثل رویش و شکفتن عجیب سنگ‎ها و خارها. پوست پوست‎های خاک می‎شکفت و می‎شکفت از آن کسی – تنی تنی که با کفن، تنی که بی کفن، بیرقی به دست یا نشانه‎ای به نوک نیزه‎ای. تک پاره‎ای نشان رایتی پاره ژنده‎ای؛ ژنده‎ای سیاه، ژنده‎ای سپید، ژنده‎ای کبود، سبز، ارغوانی و بنفش و سرخ و هرچه رنگ؛ رنگ‎ها پریده رنگ…