علیه ایده آلیسم

این امر بدان معنا نیست که آندورنو پس از سن سی سالگی هیچ ایده جدیدی نداشته است. مضمون سلطه که پس از 1940 جایگاهی مرکزی در آثار او یافت عمیقاً مدیون کار نظری و تجربی انستیتو در مورد مسئله اقتدار طی دهه 1930 بود . کاری که آدورنو از طریق همکاری در نگرش کتاب شخصیت اقتدارگرا به تداوم و پیشرفت آن یاری رساند. در عین حال چنین نیز نبود که ایده‎های ثابت و مستمر نهفته در نظریه او، درست همچون مینروا به صورتی تمام و کمال از ذهن جوان او سر برآورده باشند. آثار اولیه او نیز موجد این احساس است که صورت‎بندی آدورنو از مفاهیم مقدم بر درک کامل او از توان‎های بالقوه آن‎هاست. تنها پس از سال‎ها سر و کله زدن با این مفاهیم بود که آدورنو توانست نوعی معنای انضمامی و کامل را از دل امکانات انتزاعی نهفته در آنها بسط دهد. (بخشی از متن کتاب)