علیه تفسیر

علیه تفسیر، به عنوان کتابی که در نوع خود شأنی کلاسیک پیدا کرده، در واقع مجموعه‌‌ای از نقدها و تحلیل‌‌هایی است که سانتاگ در فاصله‌ی سال‌‌های 65-1962 به نگارش درآورده است. در مقالات این کتاب در مورد بسیاری از چهره‌‌ها و تحولات مهم ادبیات، هنر، و تفکر قرن بیستم و به‎ویژه دهه‌‌های پنجاه و شصت میلادی بحث می‌شود: از کامو، لوی ـ استروس، لوکاچ، سارتر، ناتالی ساروت، یونسکو، آرتو، برسون، گدار، و آلن رنه، تا مفهوم سبک، تفسیر، روان‎کاوری، رمان نو، فیلم‌‌های علمی‌ـتخیلی، هپنینگ، و هنر کیج و کمپ. اما کتاب ویژگی‌‌هایی دارد که آن را از مجموعه‎ای از مقالات انتقادی خوب فراتر می‌برد، چرا که سانتاگ دستمایه یا موضوع خاص هر نقد را به مجرایی برای طرح برخی از مهم‎ترین مسائل فرهنگ مدرن بدل می‌کند؛ به نحوی که اثر یا مجموعه آثار را به عنوان جزیی از پروژه‌ی یک زندگی یا دوره‌ی تاریخی درک کنیم و «مسئله»، ضرورت، یا نیروی محرک آن را دریابیم.