غریبه ها و پسرک بومی

با غرش جرثقیل‎ها و هژده‎چرخه‎ها از تو رختخواب می‎پریدیم و تازه آفتاب زده بود که می‏‎رفتیم و سایه دیوار می‎نشستیم و نگاه می‎کردیم که کارگران آبی‎پوش، با کاسکت‎های سفید آهنی که نور خورشید را باز می‎تافت، تو تله‎بستها وول می‏‎خوردند. آفتاب که پهن می‏‎شد، خنکای صبح را می‏‏‎مکید. حالا دیوار آجری شکری رنگی، رودخانه را از ما بریده بود و زخم زرد رنگ میدان نفتی پشت خانه‏‎های ما، سر باز کرده بود و دویده بود تو کوچه‏‎ها و دو رشته لوله قیراندود، مثل دو مار نر و ماده، از حاشیه انبوه نخل‎های دوردست خزیده بود و آمده بود تو میدان‎گاهی و پایه‏‎های چوبی مالیده به نفت، مثل چوبه‎های دار، جابه‏‎جا تو خیابان بزرگ شهر کوچک ما نشسته بود و گازرک‎ها، رو سیم‎ها می‏‎لرزیدند…
و شب که پدرم از قهوه‏‎خانه برگشت، لب‏‎ولوچه‏‎اش آویزان بود و به خواج توفیق که ازش پرسید «چه بود» گفت «می‎خوان خونه‏‎ها رو خراب کنن… میگن برا اداره بازم زمین می‎خوان…»
از متن کتاب صفحه 112