فرهنگ توصیفی اگزیستانسیالیسم

در نیمه‏‎ی دوم قرن هجدهم میلادی امانوئل کانت، فیلسوف بزرگ دوران روشنگری آلمان، با نقد عقل نظری سلطه‏‎ی بی‏‎رقیب عقل دکارتی را به چالش کشید. در ابتدای قرن نوزده میلادی دیگر فیلسوف آلمانی، فردریش ویلهلم شلینگ با تاثیرپذیری از فلسفه‏‎ی کانت و غایب‏‎مند انگاشتن طبیعت، فلسفه‏‎ی رمانتیک را پایه‏‎گذاری کرد و در همین دوران آرمان‏‎های فلاسفه‏‎ی روشنگری در زوایا و اضلاع گوناگون به‎ویژه در بهره‏‎برداری از طبیعت، پیشرفت‏‎های تکنولوژیک و فراموشی هستی انسان مورد نقد و بازاندیشی قرار گرفتند. در نیمه‏‎ی اول قرن نوزده با گسترش سیر اندیشه‏‎ی نقادی نسبت به دستاوردهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی دوران مدرن، اندیشه‏‎های اگزیستانسیالیستی در آثار فیلسوف دانمارکی، سورن کی‎یرکگور، که خود از شاگردان شلینگ بود، تبلور و تجلی یافت و در پایان همین قرن با تعمیق نقادی از دوران سوژه‏‎محوری، نگره‏‎های اگزیستانسیالیستی در آثار فردریش نیچه قوام بیش‏تری پیدا کرد. او به نقد بنیادین فلسفه‏‎ی غرب از سقراط به بعد، که موجب به حاشیه رفتن اصل حیات انسان و گسترش نهیلیسم در غرب شده بود پرداخت.