فریای هفت جزیره

گویی شعلۀ قلبش توان آن را داشت که شب‎‌های تاریک تمامی دریاهای ناشناخته را روشن کند و خیال فریا فانوسی راهگشا بود در میان آبتَل‌‎های ناپیدا، انگار بادها مسخر شده بودند تا به سوی آینده پیشش برانند و ستاره‎‌ها در مدارشان می‎‌گشتند تا چنین آینده‌‎ای را رقم بزنند. گویی جادوی اشتیاقش را توانِ آن بود که کشتی را حتی بر قطره‎‌ای ژاله پیش براند یا از سوراخ سوزنی عبور دهد؛ و این‌ها نبود مگر به خاطر طالع نیکوی بونتیو که مقدر شده بود در خدمت چنین عشقی باشد، عشقی چنان پرفیض که هر مسیری را بر زمین روشن و هموار و ایمن می‌‎کرد.
خیلی وقت‌‎ها شخصیت‎‌های کنراد کم و بیش شبیه قربانی‎‌‎ها هستند. موقع خواندن «فریای هفت جزیره» آدم چنین حسی دارد… این داستان، داستان شگفت‎‌انگیز و بی‌‎رحمانۀ یک انتقام است…
رابرت لیند