فصل نان

دلم هوای خانه‎ی پریسا را داشت. شب‎ها قدم به قدم در ذهنم پرسه می‎زدم. از خیابان‎ها می‎گذشتم. می‎رسیدم در خانه‎شان، در را باز می‎کردم، می‎رفتم تو، می‎رفتم به اتاقی که برایشان دوغاب زده بودم، اتاق بچه‎ها. با خودم می‎گفتم: «حالا کجاس، کجا خوابیده.» در ذهنم پیداش می‎کردم، می‎ایستادم روی سرش و تماشایش می‎کردم، حیفم می‎آمد به او دست بزنم.
پریسا عصرها از میان زیرزمین تصنیف تازه ی دلکش را می‎خواند:
«بس کن! شکوه از جدایی‎ها، بس کن!»
-از متن کتاب-