فلسفه تنهایی

هیچ لازم نیست که حس تنهایی را من توصیف کنم. از همان کودکی با تنهایی آشنایید، از آن روزی که یکهو متوجه شدید همه هم‎بازی دارند جز شما؛ از همان سرِ شبی که می‎خواستید با کسی بگذرانید ولی تنها ماندید؛ از آن مهمانی که حتی یک نفر آشنا نبود و دورتان پُر بوده از آدم‎هایی که داشتند باهم اختلاط می‎کردند؛ از آن شبی که کنار عشقتان گذراندید و خیلی خوب می‎دانستید که دیگر همه چیز بینتان تمام شده است؛ و از آن لحظه‎ای که تنها ماندید در آپارتمان خالی وقتی که او برای همیشه رفته بود. همیشه باید بابتِ عشق بهایی پرداخت، و تنهایی بخشی از آن است. هر آدمی که عاشق باشد، یا به کسی فکر کند، در غیابِ آن فرد، وقتی که چه جسمانی چه عاطفی ترک می‎شود، حتماً تنهایی را تجربه خواهد کرد…