فلسفه پیاده روی

«با پیاده‎روی ایده‎ی هویت، از وسوسه‎ی کسی بودن، یا اسم و گذاشته‎ای داشتن می‎گریزیم…
آزادیِ برآمده از پیاده‎‎روی در کسی نبودن است؛ زیرا بدنی که پیاده‎ می‎رود گذشته یا پیشینه‎ای ندارد، تنها گردابی است در جریان بسیار کهن زندگی.» کتاب حاضر با پیاده رفتن از منظرهای گوناگون_زیارت، گردش، راهپیمایی اعتراضی، طبیعت‎گردی، پرسه‎زنی_ سروکار دارد و این‎که هریک چه از ما می‎گویند؛ و نیز از سلوک مشاهیری سخن می‎راند که پیاده‎رفتن جزو لاینفک زندگیشان بوده‎است:
تورو و شوق زیرپا گذاشتن جنگل والدن و غرق‎شدن در حیات‎وحش؛ رمبو و پیاده رفتن به منزله‎ی ابراز خشم؛ دونروال و پرسه‎زدن برای فرار از ماخولیا؛ روسو و راه‎رفتن برای فکرکردن؛ نیچه و کوه‎پیمودن برای فلسفیدن؛ کانت و قدم‎زدن برای فراغت از فلسفیدن و حفظ سلامت؛ گاندی و راهپیمایی‎کردن برای اعتراض مسالمت‎آمیز.
آری، «هنگامی‎که برپای خود بایستیم، دیگر آن‎جا که هستیم نمی‎مانیم.»