فن بیان

بازیگر محترم! برای درک ماهیت بیان تئاتری، تحلیل ابعاد دراماتیک این فنِ هنرمندانه امری است اجتناب‎ناپذیر، و تمریناتِ فیزیکی و صوتی و تنفسی مربوطه تنها بخشی از این فرایند ارزشمند محسوب می‎شود. تحلیل ابعاد مذکور در چهار بخش اتفاق می‎افتد: ابتدا طرح اولیه در ذهن شکل می‎گیرد. سپس، فرایندِ بیان اندیشه‎ها از طریق امکانات بیانی اتفاق می‎افتد و پیام‎های پیچیده در اندام‎های عصبی جریان می‎یابند و هنگام بازدم، از طریق اعضای تشکیل‎دهندۀ سیستم بیانی متبلور می‎گردند، درست مانند دوران طفولیت و زمانی که گام‎های نخستینِ تکلم و ابراز احساس و اندیشه را برمی‎داریم. کنش‎ها و واکنش‎های بخش‎های مذکور منجر به پدیده‎ای به نام امواج صوتی و نیز بیان تئاتری می‎گردد. بخش چهارم جذب و هضم امواج پراکنده در فضا و کُدهای صوتی توسط مخاطب از راهِ گوش و اجزای فیزیکی اندام‎های شنوایی است. این امواج صوتی که تبدیل به محرک‎های الکتروشیمیایی شده‎اند، از طریق اعصاب دستگاه شنوایی به مغز می‎رسند و در کارخانه‎ای به نام خودآگاه شناسایی می‎شوند. این‎جا نقطۀ تکمیل فرایند ارتباط کلامی است.