قانون و خشونت

قانون و خشونت دو قطب یا جوهر طبیعی نیستند که سیاست را بتوان به‏‎مثابه فاصله یا خط رابط میان آن دو تعریف کرد، حتی اگر این تعریف به شیوه‏‎های دیالکتیکی بر حسب زوج مفهومی شباهت/تفاوت، یا همگرایی/واگرایی توصیف شود. سیاست، در واقع، نه‏‎فقط شکافی میان این دو قطب، بلکه اساساً شکاف یا تنش برسازنده‎‏ی نهفته در درون آن دو است. بدون اعمال خشونت سازمان‏‎یافته – که نهایتاً مبتنی بر توانایی کشتن و اعمال خشونت جسمانی است – هیچ قانون و حکومتی بر جای نمی‏‎ماند؛ به همین ترتیب، هر نوع اعمال خشونت فردی و گروهی نیز جویای آن است که به قانون بدل شود و الگو و مبنای آن همان خشونت اجتماعی مشروع و رسمیت یافته است.