بهیچ آک، نویسنده و تصویرگر این کتاب، در سالهای ۲۰۱۴، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ نامزد جایزهی آسترید لیندگرن و هانس کریستین اندرسن شده و کتابهایش تا امروز به ژاپنی، کرهای، آلمانی و چینی ترجمه شدهاند؛ کتابهایی که بچهها (و البته آدمبزرگها) در کشورهای مختلف جهان آنها را خواندهاند و شخصیتها و اتفاقهای قصههایشان را دوست داشتهاند.
“قطاری که ایستگاه نداشت” قصهی مرزهای الکی است. قصهی چیزهای کوچک و کماهمیتی که انسانها را به جان هم میاندازند. نویسندهی این کتاب معمار، کاریکاتوریست و مستندسازی است که برای شخصیتپردازی و فضاسازی رمانهایش از زلزلهی ترکیه، معدنهای متروک، بچههای خیالباف، روابط مردم روستاها با شهرهای اطراف، و پیرمردها و پیرزنهایی که با آبشان باهم توی یک جوب نمیرود کمک میگیرد تا خوانندگانش را از گوشه و کنار جهان به فرهنگ و جغرافیای مردم ترکیه نزدیکتر کند.
با اینکه مخاطب اصلی رمانهای بهیچ اک بچهها و نوجوانها هستند اما” قطاری که ایستگاه نداشت” داستان قطار کوچکی است که هیچکس، بزرگ یا کوچک، دلش نمیخواهد از آن پیاده شود.
“قطاری که ایستگاه نداشت” قصهی مرزهای الکی است. قصهی چیزهای کوچک و کماهمیتی که انسانها را به جان هم میاندازند. نویسندهی این کتاب معمار، کاریکاتوریست و مستندسازی است که برای شخصیتپردازی و فضاسازی رمانهایش از زلزلهی ترکیه، معدنهای متروک، بچههای خیالباف، روابط مردم روستاها با شهرهای اطراف، و پیرمردها و پیرزنهایی که با آبشان باهم توی یک جوب نمیرود کمک میگیرد تا خوانندگانش را از گوشه و کنار جهان به فرهنگ و جغرافیای مردم ترکیه نزدیکتر کند.
با اینکه مخاطب اصلی رمانهای بهیچ اک بچهها و نوجوانها هستند اما” قطاری که ایستگاه نداشت” داستان قطار کوچکی است که هیچکس، بزرگ یا کوچک، دلش نمیخواهد از آن پیاده شود.
نظرات کاربران
فاقد نظر کاربران