نمایشنامۀ لحظههایی ارزشمند از یک آلبوم خانوادگی برای آرامش خاطر تو در سالهای دراز پیش رو، به نویسندگی و کارگردانی نفتالی یاوین، نخستین بار در جولای 1967 در تئاتر دانشگاه منچستر روی صحنه رفت و بعداً در تئاتر ملی نیز اجرا شد. این نمایشنامه در مواجۀ اول غریب به نظر میرسد و بیشتر میتوان آن را اثری متاثر از تجربههای دوران کودکی نویسنده و رابطۀ او با مادرش که در این نمایشنامه در قالب کاراکتری سرکوبگر و هیولاوار ظاهر میشود، دانست. همین ویژگی این نمایشنامه را به اثری شخصی و در عین حال گیرا تبدیل میکند.
نَفتالی یاوین در سال 1936 از پدر و مادری مهاجر در شهر حیفا زاده شد. تحصیلات مقدماتی خود را در مدرسۀ درامنویسی گذراند و سپس به فلسفه روی آورد. پس از حضور موفق در یک فیلم سینمایی، بورسیۀ بریتیش کانسیل را به دست آورد و برای تحصیل در رشته تئاتر عازم منچستر شد. در همین سال بود که او نمایشنامۀ نیمهکارۀ خود به نام «سالاف» را تکمیل کرد و آن را «لحظههایی ارزشمند از یک آلبوم خانوادگی برای آرامش خاطر تو در سالهای دراز پیش رو» نامید.
در انگلستان با همکاری اِد برمَن، نمایشنامهنویس آمریکایی، به عرصهای متفاوت از تئاتر متعارف انگلستان وارد شد. گروه آنها، به عنوان یک گروه تئاتر حاشیه، با اجراهای تعاملی خود توانست مخاطبین جدید و متفاوتی را به تماشای کارهای خود یاوین بکشاند و پس از آن بود که این شکل از اجرا در سراسر لندن رایج شد.
یاوین به سبک توماس مان معتقد بود که نمایشنامه گونهای از شعر است، اما تئاتر ادبیات نیست و بی آن هم میتواند وجود داشته باشد.
او در پی یک دوره افسردگی در سیوشش سالگی در لندن درگذشت.
نَفتالی یاوین در سال 1936 از پدر و مادری مهاجر در شهر حیفا زاده شد. تحصیلات مقدماتی خود را در مدرسۀ درامنویسی گذراند و سپس به فلسفه روی آورد. پس از حضور موفق در یک فیلم سینمایی، بورسیۀ بریتیش کانسیل را به دست آورد و برای تحصیل در رشته تئاتر عازم منچستر شد. در همین سال بود که او نمایشنامۀ نیمهکارۀ خود به نام «سالاف» را تکمیل کرد و آن را «لحظههایی ارزشمند از یک آلبوم خانوادگی برای آرامش خاطر تو در سالهای دراز پیش رو» نامید.
در انگلستان با همکاری اِد برمَن، نمایشنامهنویس آمریکایی، به عرصهای متفاوت از تئاتر متعارف انگلستان وارد شد. گروه آنها، به عنوان یک گروه تئاتر حاشیه، با اجراهای تعاملی خود توانست مخاطبین جدید و متفاوتی را به تماشای کارهای خود یاوین بکشاند و پس از آن بود که این شکل از اجرا در سراسر لندن رایج شد.
یاوین به سبک توماس مان معتقد بود که نمایشنامه گونهای از شعر است، اما تئاتر ادبیات نیست و بی آن هم میتواند وجود داشته باشد.
او در پی یک دوره افسردگی در سیوشش سالگی در لندن درگذشت.






نظرات کاربران
فاقد نظر کاربران