لذت خیانت

… ترجمه می‎تواند افترا بزند، می‎تواند به تهمت و متعاقباً به شکایت دامن بزند. ممکن است ترجمه با نوستالژی برای تمامیتی از دست رفته درآمیزد و در نتیجه با معضل درد و رنج همراه شود. ترجمه می‎تواند از صورت آرمانی‎دادن به گذشته سرباز زند و بدین ترتیب به واسطه‎ی زدودن صورتِ آرمانیِ گذشته، حال را به گستره‎ای برای بازی مبدل کند؛ می‎تواند لذت دلبخواهی بودن زبان را تحقق بخشد و بدین ترتیب از وضعیت تأثرآوری طفره رود که می‎خواهد آدمی را به اصالتی گریزپا و فریب‎کار متعهد کند. ترجمه همچنین پای مسائلی نظیر تألم و لطمه را به میان می‎کشد: [همواره مترجم از خود می‎پرسد] آیا امید جبران مافات هست؟ آیا اصلاً باید در پی جبران مافات بود یا نه؟
از متنِ کتاب