لنگرگاهی در شن روان

سوگ معلم سنگدلی است. به تو می‎فهماند تسلیت‎ها چه پوچ‎اند و سوگ چقدر به زبان مربوط است. به ناتوانی زبان، به پرپرزدن برای کلمه‎ها. چرا پهلوهایم این‎قدر تیر می‎کشند؟ بهم می‎گویند از گریه است. نمی‎دانستم با ماهیچه‎هامان گریه می‎کنیم.
-یادداشت‎های سوگ-
صبح زود، موقع رانندگی به سمت بیمارستان، دونده‎های ورزیده‎ی قبراقی را دیدم که در خیابان فولرتن به طرف ساحل آفتابگیر دریاچه می‎دویدند. ناگهان حس عجیبی در تنم جان گرفت، حسِ این‎که در آکواریوم هستم: بیرون را می‎دیدم و آدم‎های بیرون هم من را می‎دیدند اما در محیط‌هایی یکسره متفاوت زندگی می‎کردیم.
-آکواریوم-
ما را گریزی از آموختن مرگ نیست؛ مرگ که حضورِ بی‎رحمش را در هر فراز و فرودی تجربه می‎کنیم. همه‎ی زندگی به خاطر همین است: خلق تدریجیِ مرگی شاهکار، غرورآفرین و شکوهمند؛ مرگی که بخت و اقبال در آن نقش ندارد؛ مرگی برازنده، سعادت‎آمیز و شورانگیز که قدیسین راه‎ورسمش را می‎دانستند؛ مرگی بالغ و قوام‎یافته که شکوهش بر نامِ ناخوشایندش سایه بیفکند.
-درنگ تاریک-
«لنگرگاهی در شن روان» شرح تجربه‎ی سوگ و مواجهه با فقدان است از زبان شش نویسنده در سه قالب متفاوتِ جستار، نامه‎نگاری و خاطره‎پردازی.
نویسندگان این کتاب از تأمل در مرگ حرف می‎زنند و از احساسات و احوالی که از پی آن می‎آیند و از زندگی که صورت تازه‎ای می‎یابد. چاپ اول این کتاب در روزهایی منتشر می‎شود که پاندمی فرصت سوگواری جمعی را از بسیاری از ما گرفته، ناگزیری رویارویی روزانه با مرگ، دلداری‎های کلیشه‎ای و سطحی را از معنا تهی کرده است و بیشتر از هر وقت دیگری به تسلابخشیِ ادبیات و به روایت صریح و عریان دیگران از تجربه‎شان در روزهای سوگواری نیاز داریم. لنگرگاهی در شن روان کشف پیوندی شگفت‎انگیز و انسانی است میان درد «من» و درد آدم‎‌های دیگر در زمان‎ها و مکان‎های دیگر.