مجمع الجزایر گولاگ

مجمع‎الجزایر گولاگ، یکی از بزرگ‎ترین و خواندنی‎ترین روایت‎های تاریخ ادبیات جهان که برای نویسنده‎اش جایزه‎ی نوبل ادبی 1970 را به ارمغان آورده، در واقع تلاشی است برای ارائه‎ی تصویری قابل درک از گستردگی سایه‎ی شر بر زندگی میلیون‎ها شهروند روس در عصر اتحاد جماهیر شوروی، به ویژه دوره‎ی حکمرانی ژوزف استالین بین سال‎های 1929 تا 1953.
الکساندر سولژنیتسین، نویسنده‎ی نامدار روس و از بازماندگان اردوگاه‎های کار اجباری گولاگ در شوروی سابق، این کتاب را طی ده سال و از راه گفتگو با بیش از 220 بازمانده‎ی دیگر اردوگاه‎ها، در سه جلد به رشته‎ی تحریر درآورده که آمیزه‎ای است از نثر نویسنده‎ای حماسه پرداز، مورخی آرمان گرا و مصلحی برآشفته، با رگه‎هایی از طنز سیاه. آنچه می‎خوانید جلد اول این مجموعه است.
هیچ خواننده‎ی قرن بیست‎ویکمی‎ای که شاهکار سولژنیتسین را برای بار اول می‎خواند نباید تصور کند که بناست یک روایت تاریخی سرراست را بخواند. کتاب او فقط وصف تاریخ نیست، خود تاریخ است. به لطف عنایت وسواس گونه‎ی سولژنیتسین به جزئیات و استعدادهای ادبی و جدلی او، مجمع‎الجزایر گولاگ به خلق همین جهانی که ما امروزه در آن زیست می‎کنیم کمک کرده است.