معمای دریاچه

یک بار که روی یخ رفتم، چشمم به چیزی افتاد. آن قدر تاریک بود که نمی‎توانستم خوب ببینم، اما هربار که قدمی برمی‎داشتم، تکه‎های ریز طلایی از زیر یخ به بالا پخش می‎شدند و قدم‎هایم را دنبال می‎کردند.
حرف‎هایش در ذهنم تکرار می‎شد… حال می‎دیدم موجودی آنجاست؛ همانی که قبلا می‎خواست نشانم دهد.
… هنوز نمی‎توانم چیزی بگویم. فقط به حجم کوچکی به رنگ آبی سیر نگاه می‎کنم که مثل ستاره می‎درخشد و از میان امواج بیرون می‎آید.
شیرجه می‎زند و به درون امواج فرو می‎رود. اما این بار دیگر ناپدید نمی‎شود؛ دوباره بالا می‎آید. انگار برمی‎گردد تا به پشت سر نگاه کند. چه می‎بینم؟ قبل از اینکه مطمئن شوم، دوباره شیرجه می‎زند و در میان امواج پنهان می‎شود…