مفهوم شکل زندگی نزد ویتگنشتاین

«زندگی پدیده‎‏ای روانشناختی یا فیزیولوژیک نیست که شاخه‏‎های مقتضی علم بتوانند مطالعه و کنترل‏‎اش کنند. با وجود این، ما همچنان تمایل داریم زندگی را (به قول نیچه) «یک معما، مسئله‏‎ای مربوط به شناخت» تلقی کنیم که یک‏‎بار برای همیشه باید حل شود. امروز، در دورانی که به نظر می‏‎رسد زندگی، حتا بیشتر از طبیعت، در کانون اندیشه قرار گرفته است، در دورانی که چنان به‏‎نظر می‏‎رسد که گویی تلاش برای کنترل طبیعت به تلاشی جدید برای کنترل زندگی تبدیل شده است، به‏‎خاطر آوردن این اظهار نظر ویتگنشتاین اهمیتی تعیین کننده دارد: “ما احساس می‎کنیم که حتا هنگامی که به همه‏‎ی پرسش‏‎های علمی ممکن پاسخ داده شود بازهم مسائل زندگی دست‏‎نخورده باقی می‏‎ماند. ” بنابراین، اگر ما عادت‏مان در خواندن کتاب طبیعت را تغییر دهیم، آیا واقعا می‏‎توانیم آن‏چه را هرگز در کتاب زندگی نوشته نشده است تغییر دهیم؟ ولی اگر زندگی مفهومی علمی نباشد، آیا می‏‎تواند به‏‎منزله‏‎ی مفهومی فلسفی احیا شود؟»
«در اخلاق نمی‏‎توانیم بگوییم چه‏‎چیزی بخشی از زندگی است یا باید باشد و چه‏‎چیزی بخشی از زندگی‏‎های ما نیست یا نباید باشد. نمی‏‎توانیم برخی از امکان‏‎ها را از زیستن کنار بگذاریم. انجام چنین کاری مستلزم این است که بیرون زندگی بایستیم و جدا از شکل‎اش به آن فکر کنیم، چنان که گویی داریم از بالا به آن نگاه می‎کنیم. اما البته این مهمل محض است.»
از متن کتاب