ملال پاریس

شعر برای بودلر وسیله‎ای بوده است تا به قلب زندگی راه یابد و آن را برهنه و بی‎دریغ در بر گیرد، چون کاردی که بر سینه‎ای می‎نشیند. به همین جهت راه او از راه شاعرانی که “هنر را برای هنر” می‎خواستند و طالب “شعر محض” بوده‎اند، جدا می‎گردد. خود او در داستان فانفارلو می‎نویسد: «مردم زندگی می‎کنند، برای آن‎که زندگی بکنند؛ و ما (افسوس!) زندگی می‎کنیم برای دانستن… روان خود را می‎کاویم، چون دیوانگانی که می‎کوشند تا دیوانگی خود را دریابند و هر چه بیشتر در این مقصود پای می‎فشارند، جنون آنان افزون‎تر می‎گردد.»
بودلر به دلخواه، زندگی خود را در تلخکامی گذراند، زیرا معتقد بود که شادی و آسایش، پرده‎ای بر آنچه جان کلام است می‎کشد. او می‎اندیشید که غم بهتر از شادی و ناکامی بهتر از کام است، زیرا زندگی را معنی‎دار می‎کند. امّا بودلر بیانگر آن نهاد معذّب، ژرف و دردمندی است که هر ملّتی کم و بیش از آن نصیب دارد. او مانند حافظ، وجدان ناآگاه قوم خود را ترجمانی می‎کند و از این حیث پژواک‎گر یک صدای مهجور قرار می‎گیرد که در این غرابت، آشناترین صداست.
ملال پاریس و گُل‎های بدی، به گفتۀ سوآرس منتقد نامی فرانسوی، بعد از تورات و انجیل، بیشترین نشر را در جهان داشته است.