ملک گرسنه

ملک گرسنه حکایت کودکیِ شمس است و تَرک خانواده، جابه‎جایی و یک جا نماندن، بستگی با مشایخ هم‎روزگار و گسستگی از آنان، و سرانجام برخورد و آمیختن او با مولانا. حکایت کیمیایی است که بر مولانای واعظ و فقیه می‎ریزد و از او عارف و شاعر می‎آفریند. حکایت ربودن مولانا از «چنگال قومی ناهموار» و ستیز با آنان است، حکایت طالبی است که مطلوب می‎شود، حکایت دعویِ «بزرگ‎تر، بلندتر، بلندتر، بلندتر» کردن است.
شمس از مولانای «خام» شاعری «پخته» می‎سازد و به این بسنده نمی‎کند. قونیه را ترک می‎گوید تا مولانا را به «آتش» کشد. شمس می‎رود. مولانا نیِ نیستان می‎شود، خودِ شمس می‎شود و از جدایی‎ها حکایت می‎کند.
پس از عارف جان‎سوخته و در جست‎وجوی مولانا، نهال تجدد، این‎بار، براساس مقالات شمس تبریزی، تقویم شمس را با کلام خود او می‎نویسد.