محبوبیت رشکانگیزش به تنهایی نه مرهون شعرش بود، نه روزنامهنگاریاش، نه ترجمههایش، نه کار بزرگش در کتاب کوچه و نه جایگاهش در مقام پرچمدار روشنفکری معترض ایران؛ او آمیزهای از همه اینها و چیزی بیشتر بود. سیمای باشکوه و منحصر به فردش نیز در این محبوبیت موثر افتاد، همچنان که صدای پرطنین و سیگار سوختهاش جماعتی انبوه را شیفته خود کرد؛ حتی رگبار بیامان توهین و اتهام از طرف رقیبان و مخالفانش پرکاهی از ابهت او کم نکرد و از قضا به محبوبیت افسانهایاش افزود. او همواره یک جستوجوگر و آزمونگر باقی ماند. پاسداشت کرامت و ارزشهای انسانی، هرگز خسته نشدن و به قلههای فتح نشده بسنده نکردن شاید بزرگترین آموزه و میراث او باشد.
[از پیش درآمد]
[از پیش درآمد]
نظرات کاربران
فاقد نظر کاربران