من زلاتان هستم

در روزنگارد، محل قدیمی‎‎‎‎‎مان بودم. پدرم زیر همان پل مورد حمله و زورگیری قرار گرفته بود، همان‎جایی که در تاریکی می‎دویدم، ترسان به سمت خانه مادر. جایی که لامپ‎های روشن، نشانگرهای زندگی بودند. این‎جا کودکی من بود. جایی که همه چیز شروع شد. احساس عجیبی داشتم، بزرگ، در عین حال کوچک.
قهرمانی بودم که بازگشته بود. یک ستاره فوتبال و کودکی ترسان در تونل. کودکی که فکر می‎کرد:
«تا وقتی سریع می‎دوم، در امانم.»

قوطی نوشیدنی بود و موسیقی یوگسلاو، یخچال خالی و جنگ بالکان. گاهی اوقات پدرم کمی وقت می‎گذاشت و درباره‎ی فوتبال صحبت می‎کردیم. هر بار انگار روی ماه راه می‎رفتم، خب پدرم بود! یک روز که هرگز فراموشش نمی‎کنم گفت:
«زلاتان الان وقتشه برای یک باشگاه بزرگ بازی کنی.»