نامه به فلیسه

اگن شوایلر مقاله خود را با آوردن نامه‌ای از یکی از دوستان کافکا که برای ماکس برود نوشته است به پایان می‌رساند. در نامه‌ای که بعدها در زندگینامۀ کافکا نیز آمد، این خانم دربارۀ کافکا چنین می‌نویسد:
همۀ ما می‌توانیم زندگی کنیم چون گاهی اوقات به دروغ، بی‌بصیرتی، اشتیاق، خوش‌بینی، اعتقاد و ایمان و یا گاهی اوقات بدبینی و یا چیزهای دیگر پناه می‌بریم. اما کافکا هرگز به چنین چیزهایی پناه نبرد. او به طور مطلق هیچ‌گاه قادر به دروغ گفتن نبود؛ همان‌طور که هیج‌وقت مست نمی‌کرد… او هرگز کوچک‌ترین سرپناهی نداشت. همواره نوابغی وجود داشته‌اند که در پی سازش نبوده‌اند. اما چنین افرادی اغلب عینک رنگی بر چشم می‌نهند و بدین سبب دنیا را متفاوت می‌بینند. از آنجایی که آنها مجبور به سازش نیستند می‌توانند تایپیست‌های سریعی شوند و متأهل باشند. اما کافکا که چنین روحیاتی نداشت در کنار این نوابغ ایستاد و با حیرت به تایپیست‌ها و زنان نگاه می‌کرد… آری، هیچ‌گاه کسی او را درک نکرد.
تا امروز کافکا و آثارش الهام‌بخش سه نسل از نویسندگان بوده است. نویسندگان بلندآوازه و تجربه‌گری همچون آلن روب-گریه، ساموئل بکت، هارلود پینتر، دونالد بارتلمی، رابرت کوور از جمله افرادی‌اند که از کافکا تأثیر پذیرفته‌اند.
گرنت‌ال.وات