هر روز یک قدم نزدیک تر

این وسوسه همیشه در من وجود دارد که دفترهای قرار ملاقات قدیمی مملو از اسامی نیمه‎فراموش‎شده‎ی بیماران را بیایم، کسانی که حساس‎ترین تجربیات را با آن‎ها داشته‎ام، افراد زیاد و لحظات خوب زیاد. چه اتفاقی برای آن‎ها افتاده است؟ قفسه‎ی کتاب‎های ردیف‎شده و انبوه نوارهای ضبط شده‎ام معمولاً مرا به یاد گورستان‎های وسیع می‎اندازند: زندگی‎های تلنبارشده‎ی درون پوشه‎های بالینی و صداهای به دام‎افتاده در نوارهای الکترومغناطیسی که در سکوت نمایش خود را اجرا می‎کنند. زندگی با این آثار تاریخی مرا سرشار از حس ناپایداری می‎کند. حتی اگر خودم را غرق در زمان حال بیابم، شبح زوال را حس می‎کنم که نگاه می‎کند و منتظر است. درنهایت، زوال بر تجربیات زندگی پیروز می‎شود و در عین حال با تمام سنگدلی‎اش هم تلخی و هم زیبایی را به ارمغان می‎آورد. میل بازگو کردن تجربه‎ی من با جینی میل بسیار متقاعدکننده‎ای است؛ شیفته‎ی فرصت از پای درآوردن زوال برای طولانی کردن زندگی کوتاهمان با یکدیگر هستم. چه بهتر که بدانی آن‎ها در ذهن خواننده باقی خواهند ماند، تا آنکه درون انبار متروکه‎ای از نوشته‎های بالینی ناخوانده و نوارهای الکترومغناطیسی ناشنیده دفن شوند.
(از متن کتاب)