هر چه باداباد

مهی را تصور کنید که از دریا به خشکی می‎‌خزد، منتها کاملاً سیاه. حالا آن مه سیاه را تصور کنید که درون‎تان می‌‎شکفد. حالا فکر کنید که جا عوض کردن با یک سایه ممکن است چه حسی داشته باشد. حالا قلب‎تان را تجسم کنید که آرام‌آرام از ضربان می‎‌افتد. حالا تصور کنید گیاهی هستید در لحظه‌ی ریشه‌‎کن شدن. بعد از آن خیال کنید سپیده‌‎دمی هستید معکوس و ریه‌‎های‌تان اتم‎‌به‌اتم محو می‎‌شود و سرتان ذره‌‎ذره در دریایی از گِل فرو می‌‎رود. حالا سکوتی سهمگین و همه‌‎جانبه را به خیال خود راه بدهید. سخت است به کلام درآوردنش، ولی متوجه می‌شوید که همه‌ی این‌ها به کدام سو می‎رفت و کار به کجا ختم شد. خواننده، من مُردم.
-از متن کتاب-
هر چه باداباد سومین رمان استیو تولتز است. پس از جزء از کل و ریگ روان، که به ترتیب درباره‌ی ترس از مرگ و ترس از زندگی بودند، تولتز در هر چه باداباد، با الهام گرفتن از مفهوم رجعت ابدی نیچه، یک دنیای آخرالزمانی ساخته که در آن آدم‌ها، غرق در حسرت آن‌چه از کف داده‌اند، به دام چرخه‌ی بی‌پایان مرگ و زندگی افتاده‌اند و دنبال راه خلاصی می‌گردند. کتاب تأملی است بر تولد و زندگی و هر چه در فاصله‌ی این دو اتفاق می‌افتد. او دنیای پس از مرگی می‌آفریند که بیشتر سؤال طرح می‌کند تا پاسخ سؤالات را بدهد. هر چه باداباد رمانی است پُرکشش، خلاقانه و، مانند دو رمان قبلی نویسنده، بی‌اندازه تفکربرانگیز.

(از متن کتاب)