هستی و زمان

پرسشی که هایدگر در هستی و زمان مطرح می‎کند «پرسش هستی» است، یعنی همان پرسشی که از سرآغاز فلسفه اندیشه‎های فیلسوفان را به تلاطم افکنده است. از این رو این کتاب از حیث موضوع‎اش تازگی ندارد. اما وجه «مدرن» آن شیوه‎ی بررسی هایدگر از این مسئله و تعیین هستی انسان (دازاین) به مثابه دروازه‎ی ورود به شناخت هستی است که پس از سرآغازهای اصیل و خیره‎کننده‎ی آن در فلسفه‎ی یونانی ماقبل سقراطی دیری است که حتی پرسش از آن به فراموشی سپرده شده است. تحلیل اگزیستانس دازاین از طریق ساخت‎های «ممکنی» که «اگزیستانسیال» نامیده می‎شوند «اونتولوژی بنیادی» نام می‎گیرد که شرط امکان ذاتی همه‎ی اونتولوژی‎ها را تشکیل می‎دهد. زیرا دازاین هستنده‎ای است که هر پرسش فلسفی از آن سرچشمه می‎گیرد و به آن بازمی‎گردد. از همین رو بسیاری از مسائل فلسفه همچون پروا، خودبودگی و دیگربودگی، جهان، مکان‎مندی و زمان‎مندی، مرگ و غیره صورت‎بندی‎های متفاوتی کسب می‎کنند. این اثر فضای فلسفی قرن بیستم را تحت تأثیر قرار داده و الهام‎بخش بسیاری از برجسته‎ترین متفکران پساساختارگرا همچون میشل فوکو و ژاک دریدا بوده است.