هشتمین روز زمین

… اما مندنی پور شیراز بود. گاه به گاه که به تهران می‎آمد، در جلسه‎های پنجشنبه شرکت می‎کرد. در این جلسه‎‎ها، داستان‎نویسان داستان می‎خواندند یا شاعران شعر، و بعد بحث و بررسی بود. گاه هم که از بزرگان دعوت می‎شد به مناسبت انتشار کتابشان و باز بحث بود و بررسی. پس آن رابطه با مندنی پور که گلشیری داشت، بیشتر سوای این جلسات شکل گرفت. عمیق هم شد، به سبب آنکه جنس نگاه مندنی پور با گلشیری نزدیک بود؛ سبک مقصودم نیست، جنس نگاه مقصودم است، جدی گرفتن ادبیات، داستان، زبان، شکل دادن به ذهن. تفاوت البته داشتند، که طبیعی است و چه خوب. از لحاظ شخصیت اما، شاید تفاوتشان بسیار بود. مندنی پور ظریف و حساس بود، گله‎مند بود بیشتر وقت‎ها از روزگار و رفقای دور و برش. گلشیری پوست کلفت‎تر بود، زمانه آبداده‎اش کرده بود و البته اختلاف سنی‎شان را هم باید در نظر گرفت. مندنی پور اما در سال‎های بعد، به‎رغم آن روحیه‎ای که داشت، مجله‎ای هم به راه انداخت که باز پوست خیلی کلفت می‎خواهد، برای همین مدام تلخ‎تر و تلخ‎تر شد، تا جایی که تاب نیاورد.