هشدار روزگار

در قرن بیستم «پیش زلزله‎هایی» روی داد که نامحسوس نبود، ولی از آنجا که بشر«متمدن» به داده‎های علمی و فنّی خود بسیار مغرور بود، به آن اعتنایی نکرد. اکنون ما نمی‎دانیم که چه در پیش است. اکثریت عظیم مردم جهان می‎خواهند که چنانکه طبیعیِ آدمی است، در آرامش زندگی کنند، اما این مستلزم آن است که سامان بیرون بتواند به نداهای درونی انسان پاسخ بدهد. بشر امروز که دارای همان چشم و گوش خشم و شهوت و نیاز چندین هزار سال پیش است، پنجره‎های تازه‎ای از نعمت‎های جهان در برابرش گشوده شده است، ولی این بدان‎ گونه نباید باشد که او اشتهای برافروختۀ خود را رها شده بگذارد. اگر لازم دانسته شود که آرامشی در کار آید، باید به این روال گذشته خاتمه داده شود که در آن ساکنان زمین به دو گروه «خودی» و «بیگانه» تقسیم شده بودند. خودی‎ها «بهره‎وران» بودند و بیگانگان «محرومانِ تماشاگر».