همیشه بازمی گردم

حمیدرضا صدر نقد فیلم را به چشم متنی می‌دید که باید هم‌پای فیلم به اثری هنری تبدیل شود. بهترین نوشته‎هایش را باید به چشم جستارهایی درباره‌ی سینما دید؛ جستارهایی که ردپای شخصی راوی در آن‌ها پیداست: در این متن‌ها گاهی جنبه‌هایی از زندگیِ نویسنده هم به چشم می‌آید. نویسنده خواننده‌اش را به دیدن، به دوباره دیدنِ فیلم‎ها، دعوت می‌کند و راهی پیشِ رویش می‎گذارد که پیشنهادی برای سردرآوردن از دنیای فیلم، یا دنیای کارگردان، یا دنیای بازیگر است. آن‎جا که لازم است لحظه‌هایی از خودش، زندگی‌اش و آن شوقِ همیشگی‎اش را وارد متن می‎کند؛ متنی حاصل پرسه‌زنیِ خلاقانه‌ی نویسنده‌ای که محدوده‌ی متداولِ نقد فیلم را برنمی‌تابد و به جست‌وجوی راهی برمی‌آید تا زندگی‌اش را به گونه‌ای به فیلمی خاص گره بزند که باور کنیم او فیلم را به چشم دیگری دیده؛ انگار آن فیلم، آن لحظه‌ی بازی، آن دیالوگی که گوشه‌ی ذهنش مانده، بخش مهمی از زندگی‌اش بوده است.
«تو به یک شب برفی و ایستادن روی یک پُل بلند فکر کردی. و فرشته‌ای که سروکله‌اش پیدا شود تا دستت را بگیرد و در آغوشت بکشد.
تو به آسمان نگاه کردی.»