هنر

در پاسخ به این پرسش که هنر به چه دردی می‎خورد، جوابی دیرینه و تحقیرآمیز وجود دارد: هنر به هیچ دردی نمی‎خورد؛ هنر برای خودِ هنر است. طرفداری از این پاسخ به میانۀ قرن نوزدهم بازمی‎گردد؛ به عصر شکوفایی صنعت و پیشرفت علمی. آنانی که مشتاق حمله به هنر و ارزش‎های آن بودند، می‎پرسیدند هنر تا آن زمان واقعاً چه دستاوردی داشته است. آیا نقاش می‎تواند راه‎آهن بسازد؟ آیا شاعر می‎تواند نان بپزد؟
این رویکرد سوءتفاهمی غم‎انگیز درخصوص کاری است که هنرمندان می‎توانند برای ما انجام دهند. برای اینکه ما انسان‎ها به‌سوی زندگی خوب هدایت شویم، فقط به لامپ برق و خط تلفن و سهام بورس احتیاج نداریم؛ بلکه نیاز داریم هنگام اندوه تسلی یابیم، برای رسیدن به حکمت هدایت شویم، فرصتی برای خودشناسی به دست آوریم، به‎وقتِ دلواپسی آرام شویم، امیدهایی تازه پیدا کنیم و افق‎هایی گسترده‎تر پیش چشمانمان گشوده شود؛ یعنی تمام کارهایی که برای انجام آنها ابزاری کارآمد به نام هنر وجود دارد.